Dan toch geen propere handen…

Noem mij gerust naïef, dat doe ik in deze ook, maar ik had het niet verwacht. Vier bestuursleden van de ploeg van m’n hart – KV Mechelen – blijken schuldig aan een poging tot matchfixing. Aldus sprak het Belgisch Arbitragehof van de Sport vandaag.

Toegegeven, ze bevestigen daarmee alleen maar wat de Geschillencommissie van de Koninklijke Belgische Voetbalbond eerder al zei. Maandenlang ving ik flarden op over “onvolledig dossier” en “lopend gerechtelijk dossier” en ging ik er steevast van uit dat de Voetbalbond zich wel moést baseren op wat flarden telefoongesprekken tussen een bestuurder en een voetbalmakelaar en dat het vermoeden van onschuld door de houding van zogeheten neutrale mensen geschonden was.

Nu zegt het BAS onomwonden: ze hebben die wedstrijd tegen Waasland-Beveren, ondertussen een dik jaar geleden, proberen omkopen. Fucking losers, veel meer kan ik daar niet aan kwijt. Een paar rijke tisten kwamen langs op de club, die sinds het bijna-faillisement van 2002-2003 een speciale beheersstructuur had, en legden wat miljoenen op tafel en voor we het goed en wel wisten werd onze club een NV.

En toen kwam dat rampjaar eraan, waar we ineens onderaan moesten strijden tegen Eupen. Nimmer vergeet ik het dat de incompetente sportieve directeur – Rik – de GvA-titel “Als we vijftiende zijn, is ’t ook al goed” liet optekenen op heel wat speeldagen van het einde.

Nu blijkt effectief dat vier bestuursleden niet wisten wat voor club ze in handen hadden. Een familieclub waar duizenden supporters wekelijks “You are gold” aanheffen, waarvan heel wat indertijd een serieuze smak geld op tafel legden om de traditieclub te redden. Een sportieve omgeving waarvan je gewoon wéét dat het geen ramp is om een seizoen – of zelfs een paar – te zakken naar 1B (lees: tweede klasse). QED vorig seizoen, met meer dan tienduizend paraat voor de zoveelste wedstrijd tegen Union en een onmetelijke strijdlust die winst in de Beker (lees niet: Croky Cup) opleverde.

Toen in oktober de hele heisa rond Propere Handen losbarstte, tweette ik onmiddelijk een zelfgemaakte visual met daarop “SHAME”. En daar blijf ik bij. Helaas zal de schaamte – terecht, by the way – decennialang door supporters moeten gedragen worden en zullen de heren-bedrijfsleider-op-een-ander gewoon verder boeren. Week na week zullen we de KVMaffia’s moeten slikken, terwijl de mannen-in-pak hun businesses bij Gemaco en Finivo blijven runnen.

We komen er al bij al goed vanaf, dat we volgend jaar in 1A mogen aantreden. Niet omdat het reglement onlogisch is, wat volgens sommigen tot in de treurnis herhaald wordt. Het reglement is zelfs hopeloos logisch: het volgende seizoen hangt enkel en alleen af van het vorige seizoen, zowel sportief als extra-sportief.

Dat zo’n matchfixing op het einde van het seizoen waarschijnlijk pas in een nieuw seizoen aan het licht kan komen, dat is een hiaat in het reglement, als je de meldingsplicht niet in acht neemt. En dat die regels anders zouden mogen, daar ben ik het mee eens. In mijn ogen is er geen verjaringstermijn nodig voor een daad van competitievervalsing én moet de Voetbalbond altijd wachten op de uitspraak van het Gerecht. En dan los je 90% van de problemen rond dit dossier op.

Degradatie (of promotie) hangt dus, in de logica van de Voetbalbond zelf, enkel af van het vorige seizoen, en de feiten dateren van – ondertussen – twee seizoenen geleden. Wat andere straffen tot gevolg heeft. Dat zijn de uitsluiting uit Beker en Europa; en financiële straffen. (En wie had ooit durven dromen dat uitsluiting uit Europa net ons zou treffen, komaan…?) Het reglement stipuleert ook dat als een meerderheid van de bestuursleden van de poging weet, de schrapping van een club wordt geëist. En terecht.

Ik ken en snap het reglement ondertussen heel goed – ook al ben ik het er zoals gezegd niet mee eens. En toch ging ik er het hele jaar van uit dat de Tubeke-lezing de gekozen weg ging zijn, al ging ze in tegen de letter van de regels: een reeks zakken zou betekenen dat we naar 1 Amateur (lees: derde klasse) zouden gaan. En ik ben er altijd van uitgegaan dat we onschuldig waren, maar dat als we schuldig zouden zijn, we de straf met trots zouden dragen. Liever door de woestijn met de club om dan terug op te bouwen, dan om een stigma mee te dragen.

En dus starten we binnen tien dagen in 1A. Met stigma.

Een oprechte opgestoken middenvinger aan die vier bestuursleden. Een absolute schande. Dat jullie na de bekerfinale nog durfden rondlopen voor de tribunes om mee het applaus in ontvangst te nemen, vond ik toen al degoutant en toen dacht ik nog dat jullie onschuldig waren.

Ik hoop als supporters én als voetbalfan dat het gerechtelijk onderzoek – je weet wel van toen die trainers, scheidsrechters, spelers, makelaars en bestuurders van meerdere ploegen – alles op z’n plaats zal leggen en dat ik de puzzel kan maken. Niet om het ooit goed te keuren, maar ik wil het (ooit) begrijpen om het volledig te kunnen beoordelen.

Dan Mace: Breaking the law in international waters (with cop and gang lord)

Dat nieuwe project van Dan, waar hij over heel de wereld vraagt om zaadjes met zotte ideeën te plaatsen op een kaart en dat hij dan elke week eentje uitkiest om daar creatief mee om te gaan, dat is echt zo zwaar de max. Zowel als concept, maar zeker ook in zijn uitvoering.

Trial runs for fascism are in full flow

Fintan O’Toole in de Irish Times:

The blooding process has begun within the democratic world. The muscles that the propaganda machines need for defending the indefensible are being toned up. Millions and millions of Europeans and Americans are learning to think the unthinkable. So what if those black people drown in the sea? So what if those brown toddlers are scarred for life? They have already, in their minds, crossed the boundaries of morality. They are, like Macbeth, “yet but young in deed”. But the tests will be refined, the results analysed, the methods perfected, the messages sharpened. And then the deeds can follow.

If Your Boss Could Do Your Job, You’re More Likely to Be Happy at Work

Opvallend onderzoek:

When we look closely at the data, a striking pattern emerges. The benefit of having a highly competent boss is easily the largest positive influence on a typical worker’s level of job satisfaction. Even we were surprised by the size of the measured effect. For instance, among American workers, having a technically competent boss is considerably more important for employee job satisfaction than their salary (even when pay is really high).

Het klopt wel als je bijvoorbeeld binnen de sportwereld kijkt, dat de beste coaches en ploegleiders zelf ooit goed waren in de sport. En het klopt ook dat je op een bepaald niveau wil kunnen praten met je leidinggevende. Maar ik had het nog nooit zo bekeken.

Why Donald Trump Suddenly Decided to Talk About the Environment

Bill McKibben in The New Yorker:

By now, we are used to Trump’s big-lie technique. Even by that standard, however, the claim that “we are working harder than many previous Administrations, maybe almost all of them,” on environmental protection will be believed by exactly no one for whom words have not yet lost their common-sense meaning. Trying to parse the nonsense of Trump’s speech sentence by sentence is silly, so concentrate instead on its underlying meaning: the oil companies clearly won a crucial battle with Trump’s election, postponing their moment of reckoning. (Less so the coal barons, whose decline was already too far advanced). But they clearly sense that they are losing the war, and more decisively than before.

De Verenigde Staten zijn wereldkampioen voetbal

Sports Illustrated: “Unflappable. Unapologetic. Unequaled.”:

We’ll go there. Muhammad Ali is a singular figure in American life. But there are elements of a modern-day Ali in Rapinoe’s stance toward sports and social activism, to say nothing of her ability to turn the glare of publicity—much of it controversial—to her advantage. Who else would say with glee that she was looking forward to a “total s—tshow circus” in a World Cup quarterfinal and then make the most of it when it happened?

The New York Times: “U.S. Wins World Cup and Becomes a Champion for Its Time”:

Few sports teams are asked to carry so much meaning on their shoulders, to represent so many things to so many people, as the United States women’s soccer team. Few athletes are expected to lead on so many fronts at once, to be leaders for equal pay and gay rights and social justice, to serve as the face of both corporations and their customers. Fewer still have ever been so equipped to handle such a burden, so aware of themselves, so comfortable in their own skin, as those American women.

Moira Donegan in The Guardian: “USA’s formidable women’s soccer team is no accident. It’s a product of public policy”:

By demanding that schools provide opportunities for young girls to play sports and mandating that universities provide equal scholarship funding for women, title IX created opportunity and incentive for girls to play sports. Suddenly, not only were energetic, athletic girls given the same opportunities to play as the boys were, but they also had the opportunity for their sporting talent to fund their educations through scholarships.