Toen het nieuws bekend werd dat Barbara Moens een boek over onderwijs aan het schrijven was, werd m’n interesse meteen aangewakkerd. Ze staat bij mij bekend als één van de beste politieke journalisten van ons land en heeft er persoonlijk voor gezorgd dat ik De Tijd ben beginnen lezen. Die krant is echt goed in de juiste toon en bondigheid te kiezen wanneer het over gewichtige zaken gaat. Wat minder opinie en analyse, wat meer feitelijk en overzicht, ik heb dat wel graag.

Moens schrijft vaak over onderwijsthema’s en wat daarrond gebeurt in het Vlaams Parlement. En laat dat net zijn wat me ongelooflijk kan boeien. Dat ze een historisch overzicht probeert te geven van de schoolstrijden in ons land én een blik op de toekomst werpt, is dan ook als gesneden koek.

In mijn lerarenopleiding zaten er tijdens de vakken “pedagogie” wel stukjes van die geschiedenis en dan vooral hoe we dat moeten plaatsen als individuele leerkracht. Maar een gedegen perspectief zoals een historica dat heeft, dat kregen we verre van mee. “Monard” kwam wel voorbij en wat het gevolg daarvan was, maar hoe dat allemaal kwam en hoe dat nog nazindert: no fucking clue.

Dat maakt “De nieuwe schoolstrijd” tot een ongelooflijk boeiend én belangrijk boek. In amper 200 pagina’s word je door de geschiedenis van de katholieken tegen de vrijzinnigen geloodst en begrijp je beter waarom een identitaire partij als N-VA zo gebrand zit op het ministerschap. Je krijgt inzicht in hoe de koepels en netten ontstaan zijn, wat ze nu doen en wat daar de kansen en uitdagingen rond zijn.

Het boek is gespekt met stukjes uit interviews die de journaliste afnam met mensen die belangrijk zijn voor het onderwijs: Crevits als minister, Boeve als baas van de katholieke koepel, Verdyck van het gemeenschapsonderwijs en diverse parlementsleden. Dat leest vlot weg en maakt het allemaal tastbaar.

Het probleem, maar ook het leuke aan onderwijs is dat echt iedereen ervaringsdeskundige is: je ging zelf immers naar school. Daarnaast hebben ouders ook een mening over hoe die school hetzelfde/anders moet zijn voor hun kinderen. Je komt er sowieso mee in aanraking, dus kan je het maar beter begrijpen.

Zwaar aangeraden.

Laat een reactie achter

Geef een reactie