Categorieën
Blog

Wernher von Braun in his office

Zo cool. (via Reddit)

Natuurlijk geen immense fan van de man zelf. Zie de Wikipediats.

Categorieën
Blog

Misschien moet héél het onderwijs terug aantrekkelijk worden?

Toen ik in 2007 aan m’n lerarenopleiding begon hoorde ik Frank Vandenbroucke zeggen: “We moeten het lerarenberoep terug aantrekkelijk maken.” In 2010 zat ik als voorzitter van de studentenraad in een debat met de kabinetschef van Pascal Smet: zij gingen leerkracht terug een volwaardige keuze maken voor wie op zoek is naar een passie in ’t leven. Bij haar aantreden in 2014 liet Hilde Crevits vol enthousiasme weten dat die arme leerkrachten toch wel weer wat meer maatschappelijk aanzien zouden krijgen. En de laatste maanden kan Ben Weyts natuurlijk niet onderdoen. Laat me dan liever naïef dan cynisch zijn en denken dat er eindelijk dingen in beweging kunnen komen.

De recepten zijn al lang gekend en lijken ook dezelfde te blijven. We willen dat meer mensen aan een lerarenopleiding beginnen, door die onder andere flexibeler in te zetten voor werkstudenten of door de invoering van de educatieve master. Daarnaast willen we meer mensen richting het onderwijs lokken, de zogenaamde zij-instromers. Laat ons voorzichtig stellen dat die recepten de afgelopen 13 jaar niet meteen wonderoplossingen geweest zijn.

Misschien is het onderwijs gewoon niet meer van deze tijd?

Misschien moeten we als onderwijsmensen maar eens aan diepe reflectie doen. Misschien is niet het lerarenberoep an sich onaantrekkelijk. Misschien is het onderwijs als werkveld gewoon niet meer van deze tijd. En misschien moeten we daar dan eens aan gaan wringen, met meer ruimte voor experimenten waarbij we over ’t muurtje kijken.

Zo’n denkoefening waar in de private sector heel wat consultants met dure woorden veel geld mee verdienen is “de pijl omdraaien”. Ik wil die oefening hier wel gratis lanceren, voor de goeie zaak. Kortweg: als we mensen niet naar het onderwijs krijgen, kunnen we het onderwijs dan bij die mensen krijgen? Ik ga enkele ballonnetjes oplaten, maar ben vooral benieuwd naar de frisse ideeën die anderen hierbij hebben.

Co-teaching, maar dan met leerlingen

We zouden leerlingen met een groot talent voor een bepaald vak kunnen inzetten om in het zesde jaar mee les te geven aan hun jongere “schollega’s”. Co-teaching is tegenwoordig dé term die je op alles moet plakken: laat leerlingen schitteren door hun passie en kennis te laten vertalen, leer hen hoe ze informatie op een georganiseerde manier kunnen overbrengen en geef hen inzicht over hoe zo’n school werkt langs de andere kant van de lessenaar.

Iedereen die al eens iets heeft moeten uitleggen, zal het kunnen beamen: er is geen betere manier om iets helemaal meester te worden, dan om het helder te brengen aan iemand die het nog niet kent. Op die manier krijgen scholieren een eerste contactpunt met wat misschien ooit hun roeping kan zijn.

Zorg dat leerkracht ook een moderne flexibele job kan zijn

Er zijn heel wat mensen die wel wat les zouden willen geven, maar die daarom niet hun andere carrière en collega’s willen achterlaten. Er is in essentie geen enkele goede reden om niet én burgerlijk ingenieur én leerkracht chemie te zijn, enkel de huidige denkwijze over werken in het onderwijs staat in de weg. Speel in op de maatschappelijke trend van flexibele en gemengde loopbanen en biedt mensen de kans om bijvoorbeeld 3 dagen te werken op hun bestaande job, aangevuld met 2 dagen als leerkracht in hun expertise. Laat het niet (enkel) aan scholen om dit organisatorisch gebolwerkt te krijgen, maar ondersteun dat als overheid vanuit een systeem dat kan lijken op de vroegere lerarenpoule.

Zo’n systemen brengen groeipijnen mee, ook in de leraarskamer of bij het plannen van vakgroepen of oudercontacten, maar die hoeven geen drempel te zijn. Zet een budgetlijn klaar voor scholen én bedrijven die daarmee willen experimenteren. Het zou zelfs een oplossing kunnen zijn voor de latere jaren in iemands loopbaan, als een soort van deeltijdse landingsbaan.

Elke universitaire opleiding geeft onderwijservaring

Het opstarten van de educatieve master, waarbij studenten onmiddellijk hun lerarenopleiding kunnen behalen, kan de drempel om dat extra diploma te hebben serieus verlagen, al zijn de resultaten daarrond nog onduidelijk. Je zou de grote maatschappelijke nood aan leerkrachten kunnen aangrijpen door als hogeschool en universiteit te stellen: wij zorgen ervoor dat élke student in zijn opleiding in contact komt met het lerarenberoep. Dat kan in een traditionele stage zijn, waarbij je een weekje lesgeeft, maar bijvoorbeeld ook het uitwerken van een educatief project of het beter maken van lesmateriaal op KlasCement.

Zorg voor een personeelsbeleid

Als er één ding binnen het onderwijs blijven steken is in de jaren ’70, dan is het wel het personeelsbeleid. De visie op ontwikkeling als medewerker, de kansen tot ontplooiing binnen de eigen talenten en de stimulatie van samenwerking tussen leerkrachten en zelfs over scholen heen, daar zijn nog serieuze stappen te zetten. Maak werk van een expertisecentrum rond dat personeelsbeleid: breng *good practices* samen, maak directeurs daarin sterker en zorg dat de loopbaan de 21e eeuw wordt binnengeloodst voordat ze voorbij is.

Stroomlijn de start

De eerste jaren als leerkracht zijn een ware beproeving. Niet enkel praktisch en mentaal, maar zeker ook financieel. In mijn eerste jaar voor de klas, in 2010, combineerde ik opdrachten in Kapelle-op-den-Bos en Hasselt, exact 100 kilometer van mekaar. Ik verdiende niet genoeg om een auto te kunnen betalen, maar was tevreden met een station in de buurt van elke school. Ik zat elke dag meer dan vijf uur op de trein, en op het einde van de maand stond er 1040 euro op mijn rekening. Geen wonder dat de minder slagkrachtige medestudenten uit de lerarenopleiding het niet langer dan twee jaar volhielden. Waaronder ik.

Je bent jong en je wil op je eigen benen staan. Je wil helemaal niet bij *hotel mama* blijven logeren tot je die TADD eindelijk te pakken hebt. En dan stap je over naar een andere job. De afgelopen tien jaar hebben mijn vriendin en ik bewust spaarzaam geleefd, om een buffer te kunnen opbouwen voor wanneer we terug de overstap maken naar de klas. Elke school schreeuwt om leerkrachten en dan moeten wij dat zo doen, Kafka zou er een mooi boek van kunnen maken.

Categorieën
Blog

Mustard Lockers

Oh mijn god, dit staat onmiddellijk op de interieur-wishlist:

Categorieën
Blog

Busyness as Proxy for Productivity

Cal Newport in het meer dan uitstekende “Deep Work:

In the absence of clear indicators of what it means to be productive and valuable in their jobs, many knowledge workers turn back toward an industrial indicator of productivity: doing lots of stuff in a visible manner.

Veruit het frustrerendste om mee om te gaan in onze kenniseconomie.

Categorieën
Blog

Someone Used Neural Networks To Upscale An 1895 Film To 4K 60 FPS, And The Result Is Really Quite Astounding

Wow, wow, wow. (via Digg):

Categorieën
Blog

A day to mourn

Chris Grey op zijn The Brexit Blog:

That record will show how Britain has made an historic strategic error, leaving it poorer and weaker. It is a strategic error without even being a strategic decision. Unlike the day that Britain joined what became the EU, which was the outcome of years of careful planning and statecraft, today has come about by a series of accidents and mistakes, and an epic failure of political leadership.

Categorieën
Blog

Heroes of the 2010s: Fearless, Fed-Up Students Who Called Out All the Bullshit

Mother Jones:

Enough is enough, they said, and their howls for action on guns and climate policy now define a new generation of activist: They ok-boomered the old guard with digital-native nuance that deflected even the most savage attack, making critics look precious and obsessed.

Categorieën
Blog

“It’s not social media, it’s private media”

Naar aanloop van de Britse verkiezingen was ik een vaste luisteraar van de Talking Politics-podcast. Een panel met kennis van zaken gaat daar elke week in gesprek over alle aspecten van de politiek in het Verenigd Koninkrijk. Tijdens zo’n aflevering viel er een quote die me sindsdien is blijven achtervolgen. Alleen weet ik niet meer welke aflevering het was en ook niet meer zeker wié het zei, maar ik denk dat het Helen Thompson was.

Het ging over de invloed van sociale media op campagnes, iets wat me mateloos kan boeien en waar ik ook zelf mee bezig ben. En toen viel de zin “Het zijn geen sociale media, het zijn private media.” En dat raakte echt de perfecte snaar bij mij.

Want zo is het wel, sinds de invoering van de feed en de optimalisatie van het algoritme: iedereen ziet wat anders. Je kan zelfs bevriend zijn met exact dezelfde mensen, maar doordat je met een andere frequentie de dingen bekijkt, of net wat andere dingen aangeeft leuk te vinden, ga je een heel ander deel geserveerd krijgen.

Het panel gaf ook aan dat het daarom heel makkelijk geworden is om in je eigen gelijk te leven. (Het ging over Brexit, du’h.) Maar dat de insteek van sociale media enkele verkiezingen daarvoor nog inherent “sociaal” was, bleek dat uit recenter onderzoek in de verste verte nog het geval. En dat merk ik als persoon, maar ook als communicatiemedewerker, elke dag opnieuw: we zijn niet meer sociaal op sociale media.

In ’t begin was Twitter een plek om vooral vragen te stellen of om aan te geven dat je op een bepaalde plek koffie ging drinken; en op die manier kwam je dan in contact met mensen. Denk aan de vele Barcamps die toen georganiseerd zijn. Facebook was een plek waar je kon weten wat je vrienden deden, maar vooral ook om daar dan op te reageren, zoals “Is het echt de moeite, waar je nu bent?” en een gesprek te starten of verder te zetten.

De enige plek waar het nog enigzins sociaal is, in de zin van “mensen zeggen er dingen”, zijn de comments onder grote publieke pagina’s zoals van kranten of politieke partijen. En daar is het dan om ter hardst iets roepen wat op niks slaagt, in de hoop wat likes te verzamelen. En die comments worden tegenwoordig gesorteerd in “meest relevante” volgorde, waardoor ook dat geen echt gesprek meer is (als het dat al ooit was).

Het is een boutade en het zal niet voor iedereen opgaan, maar die “it’s private media” is wel een béter denkschema om over Instagram en consoorten na te denken. Een veel betere parapluterm voor wat het ondertussen écht geworden is. Met nadelen, maar ook voordelen, en alvast veel duidelijker.

Categorieën
Blog Fotografie

Planckendael, 1 januari 2020

Categorieën
Blog Fotografie

Sint-Romboutskathedraal, 29 december 2019