The Value of Ritual in Your Workday

HBR:

Which might be why we avoid ritual in the business world. Religion is so loaded, so personal. But ritual doesn’t have to be religious; it’s just a tool religions use. Rituals are about paying attention. They’re about stopping for a moment and noticing what you’re about to do, what you’ve just done, or both. They’re about making the most of a particular moment. And that’s something we could use a lot more of in the business world.

Facebook is a capitalism problem, not a Mark Zuckerberg problem

Ezra Klein van Vox:

The lesson of the Facebook experience is that this space is too important to be left to the market. As a society, we need to decide what kind of competition we want to allow and what kind of competition we want to discourage. Perhaps we want sharp limits on how much time children are permitted to spend on these sites. Perhaps we want any site with more than 100 million users to have to open its algorithm to public review. Perhaps we want any site with more than a billion users to take editorial responsibility for speech on its platform.

Origi

Het was september 2014 toen we onze eerste grote, lange reis maakten. New York was het beginpunt van drie weken langs de oostkust van de Verenigde Staten. The Big Apple, de hoofdstad van één van mijn lievelingsgerechten: de bagel.

En zodoende kwam het dat ik in de weken in aanloop van onze reis had opgezocht welke bagel shops de absolute voorkeur uitdroegen van kenners in het veld. Want elke veld heeft experts, natuurlijk.

Gewapend met enkele namen in m’n hoofd liepen we toen vier dagen aan een stuk minstens 25 kilometer te voet door die immense, bruisende stad. Toen we na een picniclunch in een parkje nabij het VN-gebouw onze tocht verderzetten, kwamen we langs zo’n zaakje. En uiteraard bestelden we met een volle maag één van de beste bagels die ik ooit at.

Het onbegrijpelijke toeval wil dat ik van dié bagel, noch van het zaakje een foto nam en de naam me niet is bijgebleven. Maar ik ben er redelijk zeker van dat ik de kerel die ons bediende nog zou herkennen. “Where’re you from?” vroeg hij met een accent dat nog meer belegen was dan de bagel die hij voor ons prepareerde. “Belgium” zeiden we in koor.

Het was niet ondenkbaar dat de man nog nooit van ons landje gehoord had. Maar hij schreeuwde het uit: “Oh, Belgium! Origi! Divock fucking Origi! Oh man, I love that guy so much. What a great soccer player!“. Hij kende één Belgisch ding en dat was een voetballer van het WK dat die zomer in Brazilië door ging. Niet Lukaku, noch Kompany of Danny Boffin. Nee, Divock fucking Origi, daar was de man fan van, die spits van Rijsel, of all places.

Tijdens het eten van die overheerlijke bagel moesten wij onderling al eens goed achter onze oren krabben: Origi, wat had die nu weer gedaan om deel te zijn van de lof die Amerikanen er al bij al makkelijk uitkramen? Hoe kwam het dat die bagelbouwer net hem kende?

Natuurlijk was het die wedstrijd op 22 juni in het Maracanã in Rio. Tegen het Rusland dat het de latere toernooien verbazingwekkend goed zou doen. Toen Divock Origi, in de 57e minuut ingevallen voor Romelu Lukaku, zou scoren in de 88e om de wedstrijd alsnog met 1-0 te winnen.

Deze week was het opnieuw prijs voor Divock Van De Bank. Bij het Liverpool dat nog volop meedoet voor de Engelse titel en voor de Europese hoofdprijs. Vorig weekend ingevallen nadat Mohamed Salah geblesseerd raakte door een botsing met de keeper van Newcastle. In de 86e minuut zette hij met een kopbalgoal de 2-3 op het bord en hield de titelkansen bestaande.

En dan, oh my word, die halve finale tegen Barcelona. Ginds 3-0 op hun doos gekregen en haast kansloos thuis aantreden tegen de Catalanen. Na slechts 7 minuten scoort Origi, die mocht starten, en om het met een omgekeerd Bob-Peetersisme te zeggen, dan weet je dat het mogelijk wordt. En – oh, hoe mooi – in de 79e minuut, in volle Origi time, tovert hij de 4-0 op het bord.

Vijf jaar geleden kende een New Yorkse bagelbelegger hem en zo werd hij voor ons iemand met een connotatie, waardoor onze oren zich ook wat beter spitsten wanneer zijn naam vernoemd werd. Deze week liet hij weer van zich horen. En hoe.

Doe mij nog maar een bagel.

CGP Grey: Driving a Tesla across the loneliest road in America

Of een filmpje van 50 minuten van CGP Grey die met een geleende Tesla over de saaiste weg ooit reist ontzettend boeiend is? Jazeker.

Het zal mogelijks wel te maken hebben met dat ik Grey echt de max vind en dat we diezelfde route ooit als reis deden. Maar de storytelling in de het filmpje is echt om van te smullen.

Notes from a Remarkable Political Moment for Climate Change

Bill McKibben in The New Yorker:

Political reality is always important, but in this case there’s something more crucial—call it just plain reality. It dictates that every step we take from here on pay heed to the underlying science, above all to the shrinking time we have left to make any real difference. After thirty years of standing still, baby steps won’t do us a bit of good, and a misstep may cost us our last chance.

What Happened After My 13-Year-Old Son Joined the Alt-Right

Een moeder in The Washingtonian:

I began to see how white supremacists have been benefiting from what the writer Carole Cadwalladr has called the “circular knowledge economy”—how search algorithms feed an internet so ravenous for content that facts are optional. But worse, I discovered how expertly extremists have leveraged the web to prey on young people who are depressed. Search for the term “depression” on YouTube, and the professional-looking white supremacists lecturing on self-empowerment might have you nodding in agreement, too.

En de zoon zelf:

“I liked them because they were adults and they thought I was an adult. I was one of them,” he said. “I was participating in a conversation. They took me seriously. No one ever took me seriously—not you, not my teachers, no one. If I expressed an opinion, you thought I was just a dumbass kid trying to find my voice. I already had my voice.”

How CNN’s Town Hall Industrial Complex Is Shaping The 2020 Race

Claire Malone van FiveThirtyEight:

As a political journalist, I’ve realized an unfortunate, stomach-dropping thing: An awful lot of what we cover is pseudo-events. Political conventions, speeches, candidates buying doughnuts in New Hampshire in front of 15 television cameras and five confused bystanders: It’s all manufactured.

Le Cannonier: de Bermudadriehoek van Operatie Propere Handen

Jeroen Denaeghel in Humo:

Mijn voorspelling: er zullen een pak onfrisse liaisons tussen Veljkovic en voetbalbobo’s boven water komen, maar er zal geen spaander van het matchfixingverhaal overeind blijven. In die bewuste weken van maart 2018 heeft Veljkovic zijn hand overspeeld. Hij mocht dan wel aan de bestuursleden van KV Mechelen beloven dat spelers en scheidsrechters in zijn zak zaten, de feiten spreken hem tegen. Het ziet ernaar uit dat hij gewoon een grote mond heeft opgezet. Er is geen enkel bewijs dat men daadwerkelijk tot het manipuleren van matchen is overgegaan. Dat blijkt ook uit de signalen die zijn advocaat Kris Luyckx de wereld instuurde: ‘Vertenten en Delférière hebben niks te vrezen.’ Of dit ooit hun gefnuikte carrière zal kunnen herstellen, is nog maar de vraag.

Wat een artikel, wat een verhaal, wat een ultiem rot voetbalwereldje.

Dit is erger dan heel het dopingschandaal dat ooit door het wielerpeloton trok. Maar laten we het vooral blijven hebben over die ene wedstrijd tussen KV en Beveren, waarvan het resultaat door de verrassende Waalse zege helemaal niets uitmaakte.