De Verenigde Staten zijn wereldkampioen voetbal

Sports Illustrated: “Unflappable. Unapologetic. Unequaled.”:

We’ll go there. Muhammad Ali is a singular figure in American life. But there are elements of a modern-day Ali in Rapinoe’s stance toward sports and social activism, to say nothing of her ability to turn the glare of publicity—much of it controversial—to her advantage. Who else would say with glee that she was looking forward to a “total s—tshow circus” in a World Cup quarterfinal and then make the most of it when it happened?

The New York Times: “U.S. Wins World Cup and Becomes a Champion for Its Time”:

Few sports teams are asked to carry so much meaning on their shoulders, to represent so many things to so many people, as the United States women’s soccer team. Few athletes are expected to lead on so many fronts at once, to be leaders for equal pay and gay rights and social justice, to serve as the face of both corporations and their customers. Fewer still have ever been so equipped to handle such a burden, so aware of themselves, so comfortable in their own skin, as those American women.

Moira Donegan in The Guardian: “USA’s formidable women’s soccer team is no accident. It’s a product of public policy”:

By demanding that schools provide opportunities for young girls to play sports and mandating that universities provide equal scholarship funding for women, title IX created opportunity and incentive for girls to play sports. Suddenly, not only were energetic, athletic girls given the same opportunities to play as the boys were, but they also had the opportunity for their sporting talent to fund their educations through scholarships.

London, 2019, dag 3

De laatste dag in Londen begonnen we met de Fly Emirates skilift van aan ons hotel naar de O2 Arena oftewel de Millenium Dome. Daar het grote verlaten winkelcentrum bezocht en dan via het mooi klinkende “Thames Path” te voet naar Greenwich. Een vieze, vuile wandeling.

Halverwege was er een brouwerij die ik al langer kende: Meantime Brewery. Snap je? Greenwich Mean Time, hehe. Bon, daar eentje van ’t vat gedronken en de toch verder gezet.

In Greenwich is er vanalles te zien, zoals een groot oud gebouw en een klein oud gebouw. Dus hebben we dat maar gedaan.

Foursquare nog eens opengegooid om een lunch te zoeken en zo kwamen we uit bij Hays Sausages, een soortement slagerij waar je ook kan eten. Dus deden we daar Full English, want dat hadden we deze keer nog niet gedaan. En dat was echt spectaculair goed.

Wist je dat er een voetgangerstunnel onder de Thames doorloopt? Wij ook niet, maar we hebben die dan maar genomen.

Zo kom je aan Canary Wharf terecht, het zakendistrict waar je je in Manhattan waant. Daar waren de zomerse activiteiten al begonnen, zoals een pop-up minigolf. (Ik gewonnen trouwens.)

En dan naar St. Pancras om de Eurostar te nemen. Die heeft altijd, maar echt altijd, vertraging. Dus in de stationshal bij het fenomenale Sourced Market nog wat blikjes lokaal bier ingeslagen en een plastieken beker gevraagd, zodat het wachten toch nog draaglijk was. Oud-collega Gert-Jan noemt dat een “BVO”, bier voor onderweg.

Zo zit de citytrip er weer op. Helaas.

Ik kijk er al naar uit om terug te gaan.

‘Je kunt geen samenleving bouwen als je het volk beledigt’

Eentje om over na te denken, dit interview met Christophe Guilluy:

Al die plekken hebben één ding gemeen: er is weinig economische dynamiek. Als je erdoor rijdt, zie je vooral gesloten winkels. Het zijn de plekken “waar het niet gebeurt”. En de mensen die er wonen, zijn verdwenen van de radar van de politiek, de intelligentsia, de academici, de journalisten. Ze zijn haast onzichtbaar geworden. Bizar, want als je al die gebieden bij mekaar optelt, zie je dat ongeveer 60 procent van de Franse bevolking er leeft. Ze vormen een sokkel die in potentie over een politieke meerderheid beschikt.

Bernie Sanders is winning the internet. Will it win him the White House?

Geweldig artikel op Vox.com over de halve grassroots campagne van Bernie. Dat blijft toch geweldig, zo’n dingen.

Soon after, Sanders’s campaign and online grassroots supporters, including ones in a behind-the-scenes Slack group devoted to his support, began to spread a #NoMiddleGround hashtag across the internet, and it started trending. By Monday, volunteers in that Slack channel had created a “No Middle Ground” Facebook group, complete with custom graphics, which they used to spread his message even further.

In ons land zijn de partijen vooral bezig met het strak regisseren van hun eigen campagnes. Eigen ideeën zijn beter ideeën.

Bij GroenLinks, waar ik die mythische Klaver-campagne mocht meelopen, lieten ze dat los. En wat er toen gebeurde was gewoon magisch. Geen regie, meer magie.

#fuckyeahdigitalcampaigning #whatwebelievein

No flights, a four-day week and living off-grid: what climate scientists do at home to save the planet

Interessant in The Guardian:

One of the best things you can do to address climate change is go down to a four-day working week. This would take some of the heat out of our ever-expanding economies, reduce our capacity and urge to consume, and create space to live a more balanced life.

London, 2019, dag 2

De dag begonnen aan Trinity Buoy Wharf, een godvergeten stuk land langs de Thames. Maar Foursquare zei dat daar een authentieke Amerikaanse diner zou staan. En wat is er beter dan een dagje baseball beginnen met vettige pancakes? Juist.

Er was daar ook een vuurtorentje met een kunstproject in en een mooi zicht op O2.

En dan te voet naar het London Stadium, voorheen het Olympic Stadium en nu de thuis van West Ham. Daarvoor liepen we die andere rivier van Londen af: de Lea of Lee. Langs lelijke, maar ook heel mooie stukken.

En dan meer dan vier uur sport gekeken, vettig gegeten en plat bier gedronken. Zalig. En toen waren de batterijen van zowel de camera als onszelf plat.

Bij terugkomst in het hotel nog even over de brug over de Royal Docks gewandeld. En wat was de zon mooi die avond.

Nike is selling a record number of USA women’s soccer jerseys thanks to World Cup fever

Markets Insider:

“The USA Women’s home jersey is now the number one soccer jersey, men’s or women’s, ever sold on Nike.com in one season,” Nike CEO Mark Parker said this week.

Vrouwenvoetbal. Eindelijk een volwaardige sport.

Aanvulling:

BBC:

England’s World Cup semi-final defeat by the United States attracted the highest peak television audience of the year so far with 11.7m setting a new record for women’s football in the UK.

London, 2019, dag 1

Begonnen aan St. Pancras International, du’h, maar eens naar de andere kant gewandeld richting het Regent’s Canal. Dat kanaal is vooral bekend voor z’n woonboten. Blijkt dat er tussen het station en het water een hele nieuwe wijk met kantoren en restaurants gekomen is, met o.a. een bureau van Google. En daarachter ligt een ontzettend mooie hermaakte warehouse site, waar we koffie en ontbijt deden bij Redemption Roasters, een koffiebrander die met gevangenen werkt om een nieuw leven op te bouwen.

Daarna het kanaal afgelopen in de vlakke zon (ook daar was het 34 graden), langs Camden met z’n Market en Lock, via het gigantische Regent’s Park, tot in Little Venice, dat niet op Venetië lijkt.

Daar dan de Underground genomen naar Shoreditch. Daar had de Major League Baseball (MLB) de oude Truman Brewery overgenomen met een soortement fandorp. Gezien we er waren voor de wedstrijd van de dag nadien, moesten we dat meepikken. Speciaal voor dat pop-up-dorp-van-twee-dagen brouwde Mondo, een van de betere Britse brouwers, speciaal vier bieren. De London Series Pale Ale was geweldig lekker en het beste wat ik die drie dagen dronk.

Daarna weer de ondergrondse in, richting ons hotel. We kozen deze keer voor het Novotel aan de Royal Docks, een wijk die ze aan ’t opwaarderen zijn en dichting de luchthaven City ligt. Ook al kreeg het vier sterren, de promoprijs deed ons vermoeden dat we gingen wakker liggen van vliegtuigen en toeristen. Maar het is echt lang geleden dat ik zo’n ruime en überstille kamer had in een hotel. Leuke omgeving ook.

En dan nog eentje drinken in ’t hotel. Iets lokaal van ’t vat, dat is complimenten waard. En dat was dag 1, met meer dan twintig kilometer in de benen.

Time Blocking, of hoe ik dat niet gebruik om dingen gedaan te krijgen

Darius Foroux:

Time Blocking is simply using your calendar to block time for your most important priorities. During that time, you only work on that one thing. And, you let your calendar lead the way. That way, you don’t have to think, “What should I do next?”

Ik hoor heel veel mensen de laatste tijd over time blocking. In verschillende mate: simpelweg “werktijd” of “prikvrij” in de agenda zetten, zodat je niet heel de dag onder de vergaderverzoeken zit, tot echt de taken die je moet doen op je agenda zetten, zoals Darius hierboven aankaart.

Voor mij werkt dat niet. Ik ben nogal van mening dat tijd zichzelf vult en dat het vaak – voor mijn werk – moeilijk is om in te schatten hoe lang iets zou duren. Als je iets twee uur geeft, dan zal het zo lang duren, het tempo en je energieniveau achteraf kan verschillen.

Ik ben het wel eens met heel wat principes die erachter zitten.

We need self-awareness and tools that keep us in check.

En vooral deze:

Working is not the same thing as making progress.

Wat ik wél doe is op verschillende tijdsniveaus nadenken over prioriteiten.

  • Elk jaar geef ik een thema. Dit is the year of making en alles staat in het teken van méér maken of beter maken. Als ik maar dingen maak in plaats van over dingen te blijven nadenken.
  • Elke maand heeft drie prioritaire projecten. Een combinatie van werk en privé. Dat kan een groot evenement op de job zijn, maar kan ook “elke dag twintig minuten mediteren” zijn. Ik probeer dan elke (werk)dag enige vooruitgang in dat project te boeken, als absolute prioriteit.
  • Sommige maanden heb ik héél veel op m’n bord, zoals nu op het einde van het schooljaar. Dan doe ik bovenstaande oefening op weekniveau en veel praktischer: op wélk punt moét ik staan in wélk project? Dat gaat dan over harde deadlines die dan vallen. Deadlines die de weken erna vallen, worden zo geen prioriteit; of ik probeer een absoluut noodzakelijk tussenpunt te definiëren.
  • Elke dag lijst ik dan zes acties op die ik die dag wil gedaan krijgen. Dit zijn vergaderingen (veel vergaderen is soms deel aan mijn job, maar dat is ook iets doen), maar vooral acties die me vooruit helpen richting bovenstaande prioriteiten. Stel dat een affiche bij de drukker moet op vrijdag, dan kan de actie op maandag “Ontwerpen: Affiche” zijn. Waarom zes? Omdat dat bij mij goed blijkt te werken. Bij vijf of drie denk ik al snel dat het in de namiddag allemaal wel goed komt, bij zeven of meer denk ik te makkelijk dat het nooit zou lukken

Achter dit alles zit Getting Things Done van David Allen. En daar gebruik ik OmniFocus voor.

…..

Iets gehad aan dit bericht of andere berichten op mijn blog? Denk dan eens na of je een centje wil bijdragen. Dat kan via Patreon.