Wat zou je jongere zelf vertellen?

Een tijd geleden las ik deze post op A Cup of Jo:

Here, 11 women share the warm and funny advice they would offer their younger selves, and I’d love to hear yours…

Dat is iets waar je even van gaat nadenken. Op een willekeurige treinrit schreef ik deze bij mekaar. Kans is groot dat ze tijdens een andere treinrit helemaal anders hadden uitgedraaid.

  • Neem niet alles zo serieus. Dingen mogen ook gewoon gebeuren omdat ze plezant zijn, of enkel en alleen “omdat het kan”.
  • Neem de dingen wat serieuzer. U ergens echt op smijten in plaats van de teentjes even in ’t water steken om te voelen, daar kan je veel voldoening uit halen.
  • De kans dat iets zal lukken is groter dan je denkt. Laat je niet zoveel tegenhouden door angst van bepaalde uitkomsten of door praktische bezwaren. Het ergste dat kan gebeuren is dat je er iets van leert.
  • Niet alles komt in orde. En dat is oké.
  • Andere mensen zijn belangrijker dan jij. Probeer dingen te doen om extrinsieke redenen: voor concrete mensen, of voor een onbekender, algemeen goed. Voor zij die er nu zijn, of voor wie na ons komt.
  • Jij bent belangrijker dan andere mensen. Draag eerst en vooral zorg voor uzelf: genoeg slapen, gezond eten, op tijd rust. Zonder dat te doen, kan je niets voor iemand anders doen.
  • Het leven bestaat uit vier dimensies: je werk, je gezondheid, je vrienden en je familie. Hoe beter ge het ene wilt doen, hoe meer ge gaat moeten kiezen. Wil je excelleren, kies er dan één. Wil je het goed doen, kies er dan twee. Wil je het matige, kies er dan drie.
  • Matig is soms meer dan oké.
  • Door het te doen, ben je al beter dan 95% van de grote hoop.
  • Je gaat altijd vinden dat je onterecht kennis of expertise wordt toegekend. Je gaat jezelf altijd een impostor blijven vinden. Vanaf je dat gevoel niet meer hebt, zoek dan iets anders.
  • Als de koffie tijdens een sollicitatiegesprek slecht is, dan maakt de werkgever foute keuzes, zoek dan ander werk.
  • Collega’s zijn geen reden om in een slechte werkrelatie te blijven hangen. Hoe bangelijk die ook mogen zijn.
  • Als je ergens anders gaat werken, verwatert het contact met je oud-collega’s. En dat is oké.
  • Doe elke dag één ding waar iemands dag beter van wordt, gewoon omdat je het kan.
  • Blijf nieuwsgierig. Wat je kan maakt geen fluit uit in deze wereld, wat je wil kunnen is het enige dat telt.
  • You be you. Er bestaat niets in de hele wereld waar iedereen fan van is.
  • Zelfs in het allermooiste park ter wereld ligt wel een hondendrol. Laat die geen afbreuk doen aan de schoonheid. Maar ga er ook niet naast zitten.
  • Ga genoeg naar buiten en niet enkel wanneer je niks of weinig te doen hebt.
  • Kamperen is echt niet zo erg als je denkt.
  • Ooit ga je spruitjes lekker vinden en op dat moment ga je jezelf heel oud voelen.
Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

How to Grow Up: A Guide to Humans

Jawaddedadde, Mark Manson:

The problem is that the media (again, both on the right and the left) has discovered that reinforcing the childish wishes of extremists on each side is good for business. That’s because extremists, like children, are compulsive. They don’t know how to stop. They are addicts for their cause. They throw their lives away for it. And because they will throw their lives away for an imagined cause, they make for the most impassioned audience.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

Pleidooi voor actie – random thoughts

Zondag was een koude douche. Ik ga niet rond de pot draaien, ik heb – snowflake die ik ben – liggen bleiten gelijk een klein kind. De combinatie van een grotere overwinning voor het VB dan ik had ingeschat en de teleurstelling rond de gemiste grondstroom van Groen, dat was me even te veel. Ik denk dat ik de five stage of grief ondertussen wel doorlopen heb, al was m’n allereerste idee maandagochtend toch vooral “lap, zeven jaar voor niks gewerkt”. Ik heb in die afgelopen 72 uur gaandeweg wat gedachten bijgehouden en ik smijt ze hier, ongestructureerd en onsamenhangend. Een ongewoon format voor een ongewone tijd.

Anuna en Kyra, ik verwijt jullie niets, jullie klimaatsignaal is nodig en luid. Nu wordt het tijd om te schakelen. Stop met dat klimaatspijbelen elke donderdag en bouw mee de toekomst die je wil op. In plaats van jezelf in troepjes kosmopolitische jeugd te verzamelen in de straten van Brussel, ga naar het lokale rusthuis of de technische school om de hoek en praat daar over hun bezorgdheden en luister naar die van jou. Probeer hen niet te overtuigen, maar zoek een verhaal waar je beiden in gelooft.

Volgens mij ligt de oplossing niet bij het opschuiven naar rechts, zoals Miet Smet betoogt, maar net naar het zoeken naar wat ons bindt om daarop verder te bouwen. Verder bouwen vanuit het geloof dat elke verzuchting er kan en mag zijn, maar niet elke oplossing wenselijk is, aan alle zijden van elk spectrum.

Het is niet omdat je stemt op racistische fascisten dat je er zelf eentje bent. Al is die lijn dunnetjes. Mensen hebben verzuchtingen waardoor ze massaal op hun eigen manier “foert” zeggen tegen “de politiek”. Als hoofd publiekswerking bij Groen zag ik vanalles voorbij komen: de migratie, zeker, antipolitiek ook. Net als de vrees om niets meer met de auto te mogen doen, of met het vliegtuig, of hoe ze in godsnaam langer moeten werken in een ploegenstelsel aan de band bij een multinational die voor het minst dreigt te vertrekken uit ons land, of om wie de kosten moet dragen voor een propere toekomst.

De uitslag was duidelijk: in een aanzienlijk deel van dit land is het gedachtegoed van heel-rechts (N-VA) en extreemrechts (Vlaams Belang) aantrekkelijk bij de meerderheid van de bevolking. Besef dus wanneer je nog eens samenzit met je progressieve vrienden, of die collega’s met hun open blik op de wereld, dat je dan samenzit met een minderheid. Dat is geen reden om negatief te zijn of bij de pakken te blijven zitten, laat het een aanzet zijn tot actie.

Het venster van Overton lijkt opgeschoven naar de extremen, op rechts en op links, iets wat het venster schijnbaar niet toelaat. Tot je een andere as trekt: eentje die gaat van zachte nuance naar schreeuwerig extreem. En die middenpositie ligt nu duidelijk buiten het bespreekbare, ligt buiten hetgeen wat maatschappelijk aanvaard wordt. Misschien moeten we dat dan ook maar niet meer doen, zonder mee te gaan in enige extreme recepten. De verpakking rond een boodschap heeft ook z’n waarde.

De analyse over welke externe factoren een rol hebben gespeeld zal nog wel even duren. Dat was bij de Brexit en bij Trump ook het geval. En los van dat het nuttige analyses zijn over hoe de media en technologie een megafoon kunnen zetten op bepaalde boodschappen, is de oorzaak elders leggen voor mij net iets te makkelijk. Wat zou je zelf kunnen doen, if anything?

Ik zag al oproepen om naar de pagina van Vlaams Belang te gaan en alle vrienden die de pagina leuk vinden te ontvrienden. Niet dat ik denk dat je aan die mensen veel belang (ha!) hecht als je dat zomaar kan, toch denk ik dat het versterken van je eigen bubbel echt niet de manier is om die kloof te overbruggen. En, nee, die mensen hebben geen goesting om bruggen te bouwen en daarover te stappen, maar om zelf de deur dicht te doen, dat vind ik toch ook wat fors. Lees bijvoorbeeld af en toe eens wat op Doorbraak staat, of ga zelf eens langs – liefst niet op een lege maag – op 4chan, of volg een aantal “belangrijke” rechtse stemmen op Twitter. Al was het maar bij wijze van te weten wat er aan de andere kant gebeurt.

Vlaanderen bestaat uit twee democratieën: de stad en het platteland.

Veel mensen, vaak laagopgeleid, hebben het gevoel dat er door de culturele elite, die wij “de middenklasse” zijn gaan noemen, op hen wordt neergekeken. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen wanneer ik andere ouders continu commentaar hoor geven aan de dames van de crèche wanneer zij “na een zware dag in Brussel” hun kind komen afhalen en de sokjes vermist zijn. Of wanneer je aan de kassa staat in de supermarkt en je mensen tijdens het afrekenen gewoon ziet verder”werken” op hun iPhone om daarna de kassaheer geen glimlach te gunnen. Ik dacht altijd dat dat maar een gevoel was, maar de laatste dagen op Twitter en Facebook begin ik dat serieus in vraag te stellen. Ik vind mezelf daar helemaal niet in terug, zonder hen – en ja, ook zonder jou – zou de wereld een mindere plek zijn.

Er zijn ook progressieve mensen die niét naar hippe koffiebars gaan, hoor.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

Yes, This Photo from Everest Is Real

Outside. Zotjes:

Wist ik niet:

Because of the intense jet stream that hovers near Everest’s 29,029-foot summit for much of the year, there are only a few weather windows, often two or three days in late May, when it’s optimal for climbers to make a push for the top—forcing many expeditions to all go for it at the same time.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

Star Wars: The Rise of Skywalker, The Ultimate Preview

Vanity Fair kreeg een exclusieve blik achter de schermen van de nieuwe Star Wars:

We know things, as a people and as an audience, that we didn’t know back then. For example: back then it felt sort of O.K. to like Darth Vader, because even though he was evil he was also incredibly cool, and the kind of fascism he represented felt like a bogeyman from the distant past. But now fascism is rising again, which makes the whole First Order subplot look super-prescient, but it also reminds us that fascism is not even slightly cool in real life. “Evil needs to feel and look very real,” Kennedy says, “and what that means today may not be as black-and-white as it might have been in 1977, coming off a kind of World War II sensibility.”

Gij hebt 13 december toch ook al verlof aangevraagd, toch?!

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

Create a ‘Noticing Wall’ for Your Kid

Lifehacker:

If you’re creating a noticing wall, a good first rule would be: Don’t talk about the noticing wall, or at least don’t talk about it too much. You don’t even need to give the wall a name. Let it just sit there and be a quiet place for thoughts, hopes and curiosities.

Dit ga ik keihard pikken.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

I was wrong about the iPad Pro

Owen Williams:

There are two things that the iPad excels at: battery life—despite a constant 4G connection—and the ways it forces you to multitask: slowly, with intent.

100% mee eens.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

Zelfstandige in bijberoep

Ik ben sinds 2,5 jaar zelfstandige in bijberoep. Ik doe vanalles rond bier, zoals bierdegustaties aan huis, hobbybrouwcursussen en gidsbeurten bij Het Anker. En ik help organisaties en andere zelfstandigen rond communicatie, evenementen en campagnes. Allemaal leuk, want het zijn allemaal dingen waar je een centje voor wil vragen en op die manier kan dat gewoon in ’t wit.

Maar als er iets is waar ik die hele periode stiepelzot van word, dan wel dat je nooit weet hoeveel geld je nu eigenlijk verdiend hebt. Dat is heel wat anders bij het hoofdberoep, waar je elke maand een bedrag ziet verschijnen op je bankrekening.

Maar je schrijft dus facturen van pakweg 500 of 1000 euro in de maand. Leuk natuurlijk, want je verdient wat geld met je hobby. En je kan dan “kosten maken”, zoals dat heet. Dus je maakt wat websites voor de job, je moet natuurlijk gebeld kunnen worden op die nieuwste smartphone, je koopt een iets-te-goede laptop en al die dingen mag je dan voor gedeeltes aftrekken van je omzet. Niet onlogisch, want het zijn je onkosten om je omzet mee te gaan halen, althans in theorie.

En dan wordt daarop je winst berekend en daarop betaal je dan belastingen. En als je winst maakt, dan moet je ook nog wat geld nadragen naar de sociale zekerheid. Een zekerheid waar je in je hoofdberoep al aan bijdraagt en waar je dus extra geld instopt zonder er ooit ook maar iets extra uit te kunnen halen. Maar, bon, sociaal is het wel.

Ik ben daar geen held in, in die kosten maken of bijhouden. Met gevolg dat ik m’n eerste jaar iets van een 6000 euro omzet draaide en ik had wel wat onkosten – zoals een nieuwe MacBook Pro die op drie jaar afgeschreven mag worden – maar (helaas) niet genoeg. En dus kwam de licht onaangename verrassing: 1800 euro belastingen bijbetalen. Oh ja, en ook nog wat sociale zekerheid van zo’n 600 euro. En die boekhouder die moet ook betaalt worden, nog eens 600 euro.

En niet dat ik niet graag belastingen betaal, of zo. Net daarom dat ik ’t in ’t wit wil doen. Maar van die 6000 euro omzet blijft dan nog zo’n 3000 euro over na belastingen en boekhouder. En ja, ik heb ondertussen wel een nieuwe MacBook, die voor een stuk nodig was voor de zaak, maar natuurlijk ook voor andere dingen gebruikt wordt. Tel je dat bedrag daar dan nog bij, of net niet?

Vorig jaar kregen we een dochter en nam ik bewust heel wat gas terug. Ik draaide nog geen 3000 euro omzet, dus de kans is groot dat ik géén winst maakte en dus geen belastingen of sociale zekerheid ga moeten betalen. Maar de boekhouder zal haar factuur weer achter de hand hebben. Ongeacht van hoeveel ik binnenkreeg. Wat dan wil zeggen dat 20% van mijn werk rechtstreeks doorvloeit naar haar en dat vind ik wel echt heel veel.

Ik vind dat dus wel moeilijk. Dat je voor een bierproeverij met 20 personen een factuur stuurt van 300 euro omdat het een eerlijke prijs lijkt voor wat je doet. Maar dat je eigenlijk helemaal niet kan inschatten wat je daar van gaat over houden. En of je uren dan huis dan wel deftig gecompenseerd worden, al doe je het grotendeels gewoon als hobby.

Zijn er hier nog mensen in de zaal die zelfstandige zijn, al dan niet in bijberoep? En hoe doen jullie dat? Ofwel praktisch, ofwel mentaal?

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog