You Really Need to Quit Twitter

Caitlin Flanagan in The Atlantic:

Twitter is a parasite that burrows deep into your brain, training you to respond to the constant social feedback of likes and retweets. That takes only a week or two. Human psychology is pathetically simple to manipulate. Once you’re hooked, the parasite becomes your master, and it changes the way you think.

Sinds ik Twitter en Instagram als groepje apps beperkte tot 15 minuten op mijn iPhone zit m’n hoofd heel anders in elkaar. Ik wéét dat het beter zou zijn om daar gewoon niet meer mee bezig te zijn, maar ik kan het niet. Zoals dat je in een dieet weet dat je geen zak chips moet eten en het dus houdt op een kommetje, wat ook al te veel is, maar het is ten minste geen zak. Of zo.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

Harry and Meghan: The union of two great houses, the Windsors and the Celebrities, is complete

Patrick Freyne in de Irish Times:

Over the course of the interview Harry and Meghan, who are charming, clever and good at being celebrities, make the monarchy look like an archaic and endemically racist institution that has no place in the modern world. Well duh. And despite all the outrage you might read in the UK tabloids right now, they also did something else that renders everything else irrelevant: they officially launched themselves in the United States.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

Festive 500

Ik had er eigenlijk nog nooit écht van gehoord, van de Festive 500 die de fietshipsters van Rapha organiseert. Jannemans wees er mij op en m’n interesse was meteen gewekt. Hoe mooi zou het zijn om mijn allergrootste wielerjaar ooit te bekronen met een zotte uitdaging? Waar ik andere jaren hoop en al 500 kilometer afleg op de koersfiets, zit ik in dit coronajaar aan bijna het tienvoudige.

Die Festive 500, da’s blijkbaar de uitdaging om tussen Kerstavond (24 december, dus) en Nieuwjaar (1 januari, du’h) een totale afstand van 500 kilometer af te leggen. 8 dagen van gemiddeld 62,5 kilometer.

Dat mag uiteraard buiten, waarvoor we al een beetje aan het plannen waren, maar ook in de digitale wereld van Zwift. En als ik nu het weer zo bekijk, dan zal het toch vooral dat tweede worden… (Ja, ik ben een luxebeest en ik wéét dat dat een beetje tegen de filosofie van die Festive 500 ingaat, maar sue me.)

Al zou dat ook een mooi bekroning van het jaar worden, want het is door Zwift dat ik meer ben beginnen fietsen. In maart was er niet veel meer te doen, en dat zorgde voor een basisconditie die bij het betere weer z’n vruchten afwierp. Aangenaam ook om niet met de trein naar ‘t werk te moéten, maar dus te kunnen kiezen voor een gezond alternatief, zelfs in herfstweer in september. (Wat lijkt dat al een ééuwigheid geleden…)

Ondertussen leerde ik ZwiftHub kennen: een site waar je kan bijhouden welke badges je verdiende in het wielerspel. Da’s een aspect waar ze nog in kunnen groeien, in die vorm van gamification, maar bon, het internet vult dat gat dan weer wel. Ik heb nog wel wat te gaan:

Dus we gaan dat proberen. Elke dag Zwiften, tijdens de dutjes van onze kleuter, met het doel om 500 kilometer op de rollen te doen op 8 dagen tijd. Daar gaat elke dag ongeveer tweeënhalf uur voor nodig zijn. We zullen zien waar het schip strandt.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

Klaar.

En met de 10%-groei-regel ga ik er volgend jaar 47 proberen lezen.

Tijd om in die Kerstvakantie eens de achterstand van podcasts en YouTube aan te pakken. En als er dan nog tijd is (onwaarschijnlijk), dan kan ik nog eens in Apple TV+ en Disney+ duiken.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

Cheat Sheet voor vannacht

Het wordt vooral (uit)kijken naar Pennsylvania en Florida. En een beetje minder ook naar North Carolina, Arizona, Nevada, Wisconsin, Michigan en Georgia.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

Ik heb het ermee gehad

Toen half maart het coronavirus alle plannen overhoop haalde, kon ik het allemaal nog wel plaatsen. We gingen in lockdown en daar gingen we ook wel eens terug uitgaan.

M’n werk is georganiseerd rond schooljaren en de scholen gingen helemaal dicht. Lekker helder: we vonden onszelf uit en rondden vooral ons werk van het jaar wat sneller en beter af. De zomer stond voor de deur, de cijfers beterden en voor het jaar erna zouden we wel zien.

En toen zaten we eind juli op vakantie in Zwitserland. Dagelijks kregen we de Belgische coronacijfers door, lazen we wat de Veiligheidsraad vooral niét beslist had en hoorden we dat het in onze thuisprovincie Antwerpen grondig scheef aan ‘t lopen was. Een ongezonde portie doom scrolling werd weer dagelijkse kost.

Nu is de congé achter de rug en zouden we stilaan hard werk moeten beginnen maken van een nieuw werkjaar. Maar alles, écht alles wat ons werk uitmaakt staat op losse schroeven: kleurcodes veranderen, collega’s mogen wat minder naar scholen gaan, onze vrijwilligersactiviteiten worden weer in vraag gesteld.

En ook privé begint het tegen te steken. Een gezinsbubbel van 5, dat is al beter dan een lockdown, zou je denken. Maar ondertussen hebben we naaste familie met mete- en petekindjes die je ook wel graag eens om de zoveel maanden zou zien. Maar je durft niet goed, want ja, het virus, hè.

De avondwandeling, een gewoonte die ik nog harder gekweekt heb sinds het in de lockdown werd aangemoedigd, is er tegenwoordig eentje met een mondmasker op. Ja, ik ben dan een béétje burgerlijk ongehoorzaam en wanneer ik dan naast ‘t water of in ‘t bos loop en er niemand is, dan doe ik het wel af, maar toch, het steekt tegen.

Ondertussen heb ik wel creatieve ideeën en wil ik daarmee aan de slag. Binnen mijn politiek engagement, maar ook daarbuiten: de podcast zou ik terug willen oppikken, ik zou wat willen experimenteren met vloggen om videomontage te leren, ik zou nog wat willen bijscholen… Aan ideeën geen gebrek, maar ik krijg er mij niet toe gezet.

En ‘t ziet er ook niet naar uit dat het de komende tijd – al was het “binnen een jaar” of zo – gaat beteren. Die oneindigheid en ongemakkelijkheden maakt het allemaal véél zwaarder dan de lockdown voor me was.

Een collega vatte het vandaag perfect samen: “ik voel me algemeen blègh.”

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

Columbus à vélo

Deze winter kreeg ik er een nieuwe hobby bij: Zwift. Binnen, lekker warm, op de rollen een toertje fietsen in een virtuele wereld. Het zorgde voor een stevige basisconditie, zeker door in de eerste weken van de lockdown elke dag een stukje te rijden. En toen werd het weer beter en ik maakte ik de overstap naar buiten.

Één probleem dat ik altijd heb met dat fietsen, is dat ik niet echt weet hoe en waar ik zou rijden. Zeker met de gesloten horecazaken was er weinig doelmatigheid in te vinden. En dus vond ik “Columbus à vélo” uit. Hoe? Ik bepaal mijn doel qua afstand (elke week 10% langer om de uithouding te trainen) en zet m’n kilométrique op dat doel (ik gebruik daarvoor m’n Apple Watch). En dan begin ik telkens in een andere windrichting te fietsen via de fietsknooppunten. Kom ik op een punt waar ik onlangs nog geweest ben, dan kies ik de afslag die ik nog nooit genomen heb, of het langst geleden genomen heb, of als het helemaal nieuw is gewoon rechtdoor. En zo ben ik op ontzettend veel plekken gekomen die ik nog nooit gezien had hier in de buurt.

Zeker met een verbeterde conditie en dus een grotere actieradius kom je zo wel op heel wat plekken. Maar dus: afstandsdoel bepaald en gewoon wat beginnen rijden. Wanneer ik dan over de helft van die afstand ben, zet ik Google Maps aan op m’n éne oortje. En dan volg ik de richting die de GPS mij ingeeft bij volgende knooppunten. En ik probeer ook steeds geen enkele weg twéé keer te doen in een rondje, ook niet in tegengestelde richting. En op die manier heb je heel gevarieerde, leuke routes en kom je al eens ergens. Het is trouwens ontzettend leuk om op voorhand niet echt te weten waar je gaat uitkomen. En die conditie? Gisteren deed ik voor het eerst sinds héél lang een Gran Fondo, een tocht van 100 km.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog

7 Rules for Staying Productive Long-Term

Scott H Young:

Easily the best habit I’ve ever started was to use a productivity system. The idea is simple: organizing all the stuff you need to do (and how you’re going to do it) prevents a lot of internal struggle to get things done.

Goeie opsomming, goed uitgewerkt, extreem herkenbaar.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Blog